به سکوت شب قسم  خسته از هر لحظه ام

رویایی نیست در لوح سرم    

    ساکن و عاری ز هر گونه امید

              گرد دنیا هوش از سر می برم

قلم از دستم نیست  طرحی در آن نیست   وحی ار عمق درون است انگار

از دوباره راهی  پیش رو می بینم  به گمانم که سراب است این بار

دل به آن دیده حیران که نمی بندم من

بغض در خلوت شب ترکاندم

خالی ام من ز همه   نه خدایی و  دعایی و ثنایی   هیچ در متن دلم نیست ای یار

این سکوت است  که پرده می شکافد ز درون   

در هیا هو راحتم از هر غیض  طلبم از دنیا ست  رو سیاه است از من

شرم بر عدل قضاوت که چنین حکم رانده   آدمییت مرده

عام از من که جدا نیست بدان   من همین جا به همین می بالم

این وسط گردابی است که فرو می خواند

عقده اش چیست که چون مردابی جانمان می بلعد؟

غرق در نادانی شکوه از یاوه مستان گویم

این جفا ذات من است  ذات من از آن کیست؟

زندگی دیوانگیست گر ندانی بهر چیست...